مقدمه اولیه لوله های فولادی داربست

داربست یک چارچوب ساختاری یا سکوی کاری است که از میله ها و لوازم جانبی از طریق اتصالات قابل اعتماد تشکیل شده است، می تواند بارهای ساختمانی مربوطه را تحمل کند، عملکردهای حفاظتی ایمنی دارد و شرایط عملیاتی را برای ساخت و ساز ساختمان فراهم می کند. با توجه به موقعیت نعوظ، آن را به داربست خارجی و داربست داخلی تقسیم می شود. با توجه به مواد مختلف، می توان آن را به داربست چوبی، داربست بامبو و داربست لوله فولادی تقسیم کرد. با توجه به فرم ساختار، می توان آن را به داربست قطب، داربست پل، داربست پورتال و غیره تقسیم کرد.
داربست از درختکاری و نصب گیاهان دارویی توسط Shen Nong سرچشمه می گیرد. علاوه بر این، همچنین گفته می شود که در سال 1911، FB Gilbreth تحقیقاتی در مورد آجرکاری انجام داد که منجر به اختراع داربست شد. داربست های اولیه عمدتاً از چوب بامبو و چوب ساخته می شدند. در اوایل قرن بیستم، انگلیسی‌ها داربست لوله‌های فولادی{5} نوع بست را اختراع کردند. در دهه 1930، سوئیس یک ستون فولادی قابل تنظیم اختراع کرد که از لوله مارپیچی تعبیه شده در ستون فولادی برای تنظیم ارتفاع ستون فولادی استفاده می کرد. این دقیق تر و قابل اعتمادتر از اتصال دهنده ها بود و در سیستم های پشتیبانی قالب بتنی به طور گسترده ای ترویج شده است. در دهه 1960، روش اتصال داربست های اتصال دهنده بسیار بهبود یافت. از دهه 1980، چین دستاوردهای چشمگیری در توسعه سری داربست‌های پیشرفته و چندکاره{13} داشته است. پس از دهه 1990، انواع داربست‌های جدید مانند داربست‌های -نوع قفلی توسعه یافتند. تا سال 2013، بیش از 100 تولید کننده داربست حرفه ای در چین وجود داشت.